زمان گذشته ساده:
PASSATO PROSSIMO

به زمان گذشته ساده در زبان ایتالیایی passato prossimo میگویند. براي ساختن زمان گذشته ي ساده بايد "اسم مفعول" را داشته باشيم. نحوه ساختن اسم مفعول را در جدول زیر میتوانید مشاهده کنید. پس از اینکه اسم مفعول را ساختید میبایست از افعال کمکي "داشتن" يا "بودن" برای ساختن زمان گذشته استفاده کنید. حال در زیر نحوه ساخت اسم مفعول را بیاموزید.

اسم مفعول:
PARTICIPIO PASSATO

قبل از اینکه نحوه ی ساختن اسم مفعول را بیاموزیم لازم است که بدانید افعال در زمان گذشته نیز به دو حالت با قاعده و بي قاعده تقسيم ميشوند. برای افعال باقاعده ساختن اسم مفعول بسیار ساده است و کافیست سه حرف آخر فعل را برداشته و طبق جدول زیر عمل کنید.

برای افعالی که به are ختم میشوند ato میگذاریم.
برای افعالی که به ere ختم میشوند uto میگذاریم.
برای افعالی که به ire ختم میشوند ito میگذاریم.

 برای مثال در فعل Andare، کافیست are را با ato جایگزین کنیم و اسم مفعول ما andato خواهد بود.

افعال با قاعده
VERBI REGOLARI
ARE
ERE IRE
ANDARE ANDATO AVERE AVUTO FINIRE FINITO
GIOCARE GIOCATO DOVERE DOVUTO SENTIRE SENTITO
PARLARE PARLATO SAPERE SAPUTO CAPIRE CAPITO

"اسم مفعول" در افعال بي قاعده، با شکل اوليه فعل متفاوت است و فقط بايد آنرا به خاطر سپرد یا به عبارتی حفظ کرد.

افعال بي قاعده
VERBI IRREGOLARI
فعل
VERBO
اسم مفعول
PARTICIPIO PASSATO
معني
SIGNIFICATO
ACCENDERE ACCESO روشن کردن
APRIRE APERTO باز کردن
CHIEDERE CHIESTO درخواست کردن
CHIUDERE CHIUSO بستن
COGLIERE COLTO پذيرفتن
CUOCERE COTTO پختن
DIRE DETTO گفتن
DIVIDERE DIVISO تقسيم کردن
ESSERE STATO بودن
FARE FATTO انجام دادن
LEGGERE LETTO خواندن
METTERE MESSO گذاشتن
PRENDERE PRESO گرفتن
PORRE POSTO قراردادن
REGGERE RETTO نگه داشتن
RIMANERE RIMASTO ماندن
RISPONDERE RISPOSTO جواب دادن
ROMPERE ROTTO شکستن
SCEGLIERE SCELTO انتخاب کردن
SCRIVERE SCRITTO نوشتن
SPEGNERE SPENTO خاموش کردن
TRARRE TRATTO کشيدن
VEDERE VISTO ديدن
VENIRE VENUTO آمدن
VINCERE VINTO بردن
VOLGERE VOLTO برگشتن

یک نکته ی بسیار مهم دیگر در ساختن زمان گذشته ، استفاده ی بجا از فعل کمکی است. دقت داشته باشید که افعال در زمان گذشته ساده به دو دسته تقسيم ميشوند 1-افعال حرکتي 2- افعال غير حرکتي
افعال حرکتي افعالي هستند که از خود حرکت نشان ميدهند يعني از نقطه اي به نقطه ديکر حرکتي توسط پا انجام ميشود.  مثل فعل رفتن، دویدن، آمدن.
افعال غير حرکتي افعالي هستند که از خود حرکتي نشان نميدهند. مثل فعل خوردن، دیدن، صحبت کردن که حرکتی توسط پا در این فعلها انجام نمیگیرد.
همانطور که در بالا هم گفته شد، براي ساختن زمان گذشته بايد از افعال کمکي "بودن" و يا "داشتن" استفاده کرد و باید فعل کمکی مناسب را با اسم مفعول ترکیب کرد. اما نکته در اینجاست که چه زمانی باید از فعل بودن و چه زمانی از فعل داشتن باید استفاده کرد؟ جواب بسیار ساده است.

در صورتي که فعل از نوع حرکتي باشد از فعل کمکي "بودن" استفاده ميشود و در صورتي که فعل غير حرکتي باشد از فعل کمکي "داشتن" استفاده ميشود.

 

صرف افعال غير حرکتي:
I VERBI NON MOVIMENTATI

براي افعال غير حرکتي از فعل کمکي داشتن یا Avere استفاده ميکنيم .

AVERE + PARTICIPIO PASSATO

IO HO PARLATO
من صحبت کردم
TU HAI PARLATO
تو صحبت کردی
LEI-LUI HA PARLATO
او صحبت کرد
NOI ABBIAMO PARLATO
ما صحبت کردیم
VOI AVETE PARLATO
شما صحبت کردید
LORO HANNO PARLATO آنها صحبت کردند

نکته: "اسم مفعول" همیشه یکسان است و براي مفرد مذکر، مفرد مونث، جمع مذکر، و جمع مونث به يک حالت صرف ميشود و تغيير نميکند. یعنی هممواره parlato است.

 

صرف افعال حرکتي:
I VERBI DI MOVIMENTO

براي افعال حرکتي از فعل کمکي essere استفاده ميشود.

 ESSERE + PARTICIPIO PASSATO

IO SONO ANDATO/A من رفتم
TU SEI ANDATO/A تو رفتی
LEI-LUI È ANDATO/A او رفت
NOI SIAMO ANDATI/E ما رفتیم
VOI SIETE ANDATI/E شمارفتی
LORO SONO ANDATI/E آنها رفتند

نکته: دقت داشته باشید که حرف آخر "اسم مفعول" در مفرد مذکر به O - مفرد مونث به A - جمع مذکر به I - جمع مونث به E ختم مي شود.
مثال:
در فعل Andare هنگاميکه ميگوييم "من رفتم"
اگر گوينده مذکر باشد اسم مفعول به "O" ختم ميشود Io Sono Andato
اگر گوينده مونث باشد اسم مفعول به "A" ختم ميشود Io Sono Andata
اگر گویندگان مونث باشند اسم مفعول به "E" ختم ميشود Loro sono andate
اگر گویندگان مذکر باشند اسم مفعول به "I" ختم ميشود Loro sono andati

براي آنکه بدانيم يک فعل حرکتي است يا غير حرکتي کافيست از خودمات سوال کنيم، چه چيز را+گذشته فعل؟
اگر سوال مورد نظر منطقي باشد آن فعل غير حرکتي است و اگر منطقي نباشد حرکتي است.

براي مثال
فعل خوردن: چه چيز را خوردم؟ چون سوال مورد نظر منطقي است پس فعل خوردن غير حرکتي است.
فعل نشستن: چه چيز را نشستم؟ چون سوال مورد نظر منطقي نميباشد پس فعل ما غير حرکتي است.

حال اگر بخواهیم این مطلب را از دیدگاه علمی تری بررسی کنیم باید به خاطر بیاوریم که فعلها از لحاظ دستور زبان فارسی نیز دو دسته بودند، فعلهای لازم و فعلهای متعدی.

 فعلهای لازم آنهایی بودند که به مفعول نیازی نداشتن مثل فعل رفتن. برای مثال شما میتوانید بگویید علی رفت و لازم نیست که توضیح بیشتری بدهیم که علی کجا رفت؟ چون جمله کاملا معنی دارد.

اما فعلهای متعدی به افعالی گفته میشد که به مفعول نیاز دارند. برای مثال فعل خوردن به مفعول نیاز دارد. مثلا شما نمیتوانید بگویید علی خورد. چون جمله ناقص است و حتما باید مشخص کنید علی چه چیز را خورد.

نکته:

مکان قید ها در زمان گذشته همیشه بین فعل کمکی و اسم مفعول است.

قیدهای Sempre(هميشه)، mai(هرگز)، ancora(هنوز)، più(بيشتر)، appena(به محض اينکه)، معمولا بين فعل کمکي و اسم مفعول (PP) مي آيند.

Hai mai visto quel film? هرگز اين فيلم را ديده اي ؟
Sei mai andato al ristorante cinese? تابحال به رستوران چيني رفته اي؟
Ho appena letto il giornale. همين الان روزنامه را خواندم.

 

www.linguaitaliana.ir 
اطلاعات تماس